woensdag, mei 31, 2006

De fout van de atheïst

Atheïsme bestaat al eeuwen, langer dan het christendom. Epicurus (341 BC) en Socrates (470 BC) hadden beide al theorieën geschreven die als atheïstische bestempeld kunnen worden. De echte revival van het atheïsme kwam er tijdens de franse verlichting en de opkomst van het communisme - het communisme is door de grote anticommunistische gevoelens die ze bij vele mensen opriepen verantwoordelijk voor de negatieve connotatie die het woord atheïsme heeft meegekregen - maar waarom staat het atheïsme, dat al zo lang bestaat, nog altijd in zijn kinderschoenen?

Wat is de fout van atheïsme? Hoe komt het dat deze stroming die op vrijheid gebaseerd is nog steeds niet doorgebroken is? Akkoord er zijn nu minder gelovigen als pakweg 300 jaar geleden, maar die evolutie heeft toch zeer lang op zich laten wachten.

Het probleem ligt mijns inziens in de uitwerking. Vele atheïsten gaan frontaal in de aanval, want "zij hebben gelijk en alles wat de andere zegt is fout." Men probeert het geloof te slopen, zonder het te slopen, soms moet je beter kunnen zwijgen dan goed is voor je eigen mentaal evenwicht. Door extreme standpunten - "schaf het geloof af!" - aan te nemen leer je niks van de deugd die mensen halen uit hun geloof.

Als je iets wilt slopen, moet je eerst leren uit hetgeen je gaat slopen, het beste overhouden en de rest dumpen. Geloof verschaft zekerheid en als je die zekerheid dan gaat afpakken, dan slagen ze toe. Je kan blijven hakken op een geloof, maar als je daardoor de gelovige niet bereikt dan verstevig je enkel de al overtuigde personen, zonder één stap dichter te raken bij je doel.

De grote fout ligt dus in het onvoorwaardelijk verwerpen van de andere, vele atheïsten verwerpen een hele groep die ze nadien toch in de maatschappij willen betrekken, ik verwerp die normen en waarden niet (volledig) om twee redenen: om gelovigen niet af te schrikken, een agressieve aanval leidt tot een 'fight or flight'-reactie, en omdat het ook gewoon niet volledig te verwerpen valt.

Het is beter te mikken op een nieuwe generatie die, door als intermediaire doelstelling de omvorming van het onderwijs te proberen bereiken, niet opgegroeid is met dat geloof. Gelovigen hebben angst voor de vrijheid die het niet-geloof verschaft, omdat ze dit nooit hebben meegemaakt, deze jonge generatie, die opgroeit met vrijheid, heeft die schrik niet.

Als je een extreem standpunt wilt bereiken, moet je leren van de geschiedenis, niet door het extreem standpunt onvoorwaardelijk te bereiken of, zoals Nietzsche deed, een eigen bijbel in de plaats te stellen. Uiteraard moet je strijdlustig zijn, maar als je daardoor voortdurend op de schenen van de gelovigen gaat trappen, dan win je niks. Je kunt beter gaan voor de intermediaire doelstellingen - kirchensteuer, omvormen jeugdverenigingen, ... - om nadien je slag te slaan. Laten we nu de vos zijn, om later als leeuw eruit te komen.

maandag, mei 29, 2006

Abortus

Abortus betekent ontijdige geboorte, in de omgangstaal wordt het snel veralgemeend naar 'abortus provocatus', zijnde het opzettelijk (medisch) afbreken van de zwangerschap. Het onderwerp is tevens een strijdpunt van de kerk.

De kerk hun standpunt is vrij duidelijk en is al meermaals herhaald en bevestigd geweest: "De liefde van God maakt geen onderscheid tussen de net verwekte, de nog in de baarmoeder zijnde, de baby, het kind, de volwassen man en de oude man, omdat hij in alle zijn eigen beeltenis en gelijkenis ziet", aldus Joseph Alois Ratzinger, het leven begint dus bij de conceptie en niet bij de geboorte.

Dit is een zeer nobel, doch uitgesproken, standpunt. Nobel, maar laten we verder redeneren. De helft van de zwangerschappen eindigt al voordat de vrouw weet dat ze zwanger is en van de vastgestelde zwangerschappen loopt 15% uit op een miskraam. Dus 65 procent van de concepties draaien uit op een sterfgeval dat niet gewenst is door de mens.

God heeft de mens geschapen - aldus de kerk - en heeft, als we ons baseren op Ratzinger, deze sterfgevallen niet gewenst, niet gewenst doch gecreëerd. Is god een massamoordenaar? Deze moorden zijn niet in de naam van een god, maar door god. Of is dit weer één van zijn testen? Als dat zo is, dan is "een zieke geest" in meerdere betekenissen van toepassing.

Stel nu dat, via een of andere redering, het niet de fout van god is. Dan nog vind ik het extreem uitgangspunt van de kerk verkeerd. Er zijn wel degelijk omstandigheden - niet alle, wel sommige - waar abortus gerechtvaardigd is. Bij, bv., verkrachting kan men toch moeilijk verlangen dat een kind gemaakt in een gruwelijke sfeer een liefdevol leven zal krijgen. Telkens de moeder het kind ziet, ziet ze niet het kind, maar de verkrachter. De "liefde-balans" is dan ook, vaak - ik zeg vaak omdat er gevallen zijn waar de verkrachte verliefd wordt op de verkrachter -, negatief.

Wie heeft dan het recht om abortus te verbieden (noch die op te dringen)?

zaterdag, mei 27, 2006

Het dictatuur van de moraal

Tijdens discussies met gelovigen (en niet-gelovigen) heb ik altijd één zaak – ok, ik lieg het zijn er veel meer, maar dit is toch wel een frappante – niet kunnen begrijpen: “Mensen zonder geloof zouden geen waarden en normen bezitten, ze leven in geestelijke armoede en kennen geen moraal.”. Ik ben het daar, uiteraard, niet mee eens.

Ik vraag me af waar de link tussen geloof en moraal ligt, ligt die in het angstig zijn voor de bestraffing? Is dat het? Mensen bang maken? “Als je de regels niet volgt – of je betaalt niet genoeg -, ga je naar de hel!”. Mensen iets ergs voorhouden zodat ze niet doen wat de kerk niet wilt, een dictatuur van de moraal.

Een moraal moet, mijns inziens, gecreëerd worden tijdens de opvoeding, met aan de ‘core’ de ouders en het onderwijs. Men mag ze niet indoctrineren, maar moet ze wel socialiseren, leren gedragen in een maatschappij is een noodzakelijk element in de opvoeding, streven naar kritische vrijheid is een absolute voorwaarde om weerbaar te zijn in onze samenleving. Men moet een soort ‘code moral’ - dit is, zoals de trouwe blogger misschien al heeft opgemerkt, een van mijn stokpaardjes - kweken waar het kind richtlijnen in terug vindt om zelf, beperkte, keuzes te kunnen maken.

Pas op, ik zeg niet dat de kerk geen waarden en normen uitdraagt, wel dat ze niet dé waarden en normen uitdragen. Sommige waarden zijn gewoonweg foutief, ik denk aan de homostandpunten – die zelfs al door extreem rechts verlaten zijn -, euthanasie, condoomgebruik, abortus,… en nog een aantal andere dogma's.

Ooit bespreek ik ze allemaal uitvoerig, voorlopig kan je die van "homo" steeds nalezen.

vrijdag, mei 26, 2006

De kip of het ei

Als men het scheppingsverhaal volgt zou men op de vraag: "Wat was er eerst, de kip of het ei?", 'de kip' moeten antwoorden. Want op de 5de dag, de dag na het creëerden van de hemelkoepel, schiep god een deel van de dieren, vooral de actievere - inclusief vogels -, en dus ook de kippen.

Doch heeft men onlangs bewezen dat het ei er eerst was. John Brookfield, professor in genetische ontwikkeling aan de Universiteit van Nottingham, heeft bewezen dat de eerste kip uit een gemuteerd ei van een andere vogel kwam.

In de genetica stelt men dat genetisch materiaal tijdens de levensloop niet kan evolueren - een man kan niet 'opeens' zwanger raken -, deze mutatie kan enkel bij voortplanting gebeuren en dus moet de kip eerst uit een, gemuteerd, ei gekropen zijn, om daarna zelf eieren te kunnen leggen.

Long story short, hypothese A (= bijbelverhaal klopt), kan men verwerpen.

Maar stel nu – in deze val zullen ze nooit lopen, maar toch -, de kerk erkent dat de kip uit een andere vogel is ontstaan en dat bijgevolg deze evolutie door god gewenst is. Beginnen we dan weer van nul? Neen, moest men dit toegeven dan zou men de evolutie erkennen en impliciet stellen dat de mens ook kan evolueren - en dus geen creatie van god is. De enige uitweg – dat ook die evolutie door god gewenst is – loopt wederom dood, nl. het scheppingsverhaal stelt dat "op de 6de dag god de mens schiep naar zijn evenbeeld.", waarom zou een volmaakt wezen moeten evolueren, heeft god fouten gemaakt?

Buiten dit feit, nu we toch over dieren en schepping bezig zijn, storen me nog twee zaken: Als god zo almachtig is, waarom doet hij dan 7 dagen over zijn schepping? En waarom is er nergens in de bijbel een verwijzing naar dinosaurussen, deze gigantische wezens mogen toch niet onopgemerkt voorbij gegaan zijn?

donderdag, mei 25, 2006

Ontkerken van België

Hoe zet men nu een theoretisch discour - het ontkerken - in de praktijk voor België om. Vooral door te leren, leren kijken naar de fouten en de successen van andere. Wat bepaald de successtory van de kerk? Rudimentair kan men het volgende onderscheiden: Indoctrinatie vanaf de opvoeding, de uitbouw van een grote zuil - met o.a. de grote aanhang van de politieke partij -, kerkbelasting heffen en het wegnemen van vrijheid en verschaffen van zekerheid.

De opvoeding. In België hebben we katholiek onderwijs dat, desondanks de pogingen (cf. 1950, voorafgaand het schoolpact) van de socialist André Collard, gesubsidieerd wordt door de staat, beter, de gemeenschap. Niet enkel staan we toe dat deze geïnstitutionaliseerde indoctrinatiemachines bestaan, we betalen er nog voor ook, schande.

Wat is er verwerpelijk aan het katholiek onderwijs? Laat mij duidelijk zijn, mij ga je niks horen zeggen over de kwaliteiten van dit onderwijs, wel over het, per definitie, pre-gefabriceerd kader waar men u naartoe stuurt. Aangezien het gebaseerd is op Christelijke(/Katholieke) waarden komt hier de gewoonlijke propaganda aanbod, waar opgevoede onderwezen mensen makkelijk het onderscheid maken tussen de waarheid en de mythe, is dit voor een kind in volle ontwikkeling niet altijd zo duidelijk. Wie heeft nooit op een bepaald moment echt geloofd dat Mozes de zee in twee splijte?

Het tweede verwerpelijke is het problematisch discriminerend karakter. Door het onderwijs als Katholiek te bestempelen rem je de toenadering van niet-Katholieken af, vanuit onze maatschappij zien we dit niet - men is altijd blind voor hetgeen waar men zelf inzit - maar stel jezelf de vraag of jij als katholiek je kinderen naar "Het Islamitisch Onderwijs" zou sturen, laten we niet hypocriet zijn, niemand zou dat doen.

Wat moeten wij dan doen om al deze gevaren te voorkomen? Het Katholiek onderwijs hervormen - en de herinvoering van een gelijkaardig systeem verbieden -, naast de symbolische naamsverandering moet men ook de christelijke hegemonie - wat niet de totale afwezigheid van christelijke waarden inhoudt - uit het systeem bannen. Men moet via het onderwijs streven naar een kritische geest, we moeten de kinderen wapenen tegen wat er in de buitenwereld staat te wachten, nl. de gelovigen - gelovigen in de zin van overtuigde personen die denken dé waarheid te hebben. Naast zedenleer - ja, zedenleer moet, het is niet de bedoeling een kind ooglappen te geven door godsdiensten te verzwijgen - moet men misschien maar een vak "kritische zedenleer" geven, een vak waar men de onwaarschijnlijkheden van sommige stellingen aangaat - Jean Piaget volgende kan dit kritisch denken al vanaf 12 jaar.

Even kort samenvatten: katholiek onderwijs is discriminerend en indoctrinerend, daarom moeten we het omvormen tot een systeem dat kinderen wapens - zijnde de kritische geest - geeft tegen een blindgeloof.

Uiteraard hebben ook de ouders een grote rol te spelen, het enige wat je daar kan, mag, doen is de ouders aansporen de kritische geest te stimuleren en deze in ontwikkeling te laten komen. Men moet ze een soort "code moral" aanleren, die van hen verlangt niet blindelings hun overtuiging op te leggen - maar of dit succesvol gaat zijn is een andere vraag.

De verzuiling. De verzuiling was een, geslaagd, antwoord op de toenemende individualisering (en dus ontkerkelijking). Men zorgde voor een verticaal platform waar men als Christen heel zijn leven Christen-gebonde kon blijven. Zo zijn er Christelijke jeugdbewegingen, Christelijke vakbonden, Christelijke mutualiteiten, Christelijke partijen,... Deze verzuiling zorgde tevens dat men nooit, of toch beperkt, 'verder' ging kijken.

Om een geslaagde ontkerking te realiseren zou men deze zuil moeten verbieden, maar moest men dit doen zou men vervallen in hetgeen de theocratie jarenlang is geweest nl. een totalitaire regime. Dat is dus zeker geen streefdoel dit vanbovenuit af te schaffen. Het antwoord op de vraag of men de Christelijke partijen moeten verbieden is dus ook negatief, als men de jeugd kritisch kan krijgen zal de partij in de toekomst vanzelf verdwijnen. De verdwijning(/uitdunning) van de zuil kan dus wel gezien worden als een barometer voor het succes.

Doch moet men beginnen bij het begin, nl. wederom, de jeugd. Hoewel men niet de hele zuil kan verbieden, moet men onder het mom van "de kwetsbare geest" de jeugdbewegingen omvormen naar niet zuil-gebonden organisaties, wel gesubsidieerd, niet zuil-gebonden. Een omvorming van de jeugdbewegingen zal eenvoudig gaan, aangezien ze daar nu al zelf mee bezig zijn, maar ook omdat de roep naar het niet-gebonden-zijn bij de jeugd altijd groot zal blijven. De reden waarom zijn analoog aan deze voor de omvorming van het onderwijs.

Kerkbelasting. Deze vorm van legaal geldroof is ontoelaatbaar. Ik heb in deze optiek meer respect voor sektes die hun geld per lid gaan collecteren, die doen tenminste nog moeite. Hoe kan men nu verlangen dat elke inwoner gaat betalen voor deze discriminerend organisatie? Men kan dat niet. Het is onterecht, het is fout, het moet eruit. Kan het eruit zonder te vervallen in een totalitair regime? Ja, men moet het geld niet blokkeren, men moet gewoon de mensen de mogelijkheid bieden om zelf te kiezen of men al dan niet wil ‘sponsoren’.

Pas op, ik vind dit niet uit he… In Duitsland - maar ook in Denemarken, Zweden, Finland, Oostenrijk, … - bestaat zo een systeem, nl. Kirchensteuer. Hier kan de belastingbetaler op zijn belastingsbrief aanduiden of men wenst de kerk geld toe te wijzen – wat natuurlijk betekent dat je meer belasting betaalt. Hier staat tegenover dat de kerk weigert iemand te huwen als die geen kerkbelasting betaalt, doch lijkt dit systeem mij ‘fair’.

Wederom door de opvoeding zal men op termijn deze instelling – de kerk -, die immers géén Christelijke basis heeft (!), minder belangrijk achten en zal, net als de politieke partijen, deze uitdoven.

Wegnemen van vrijheid en verschaffen van zekerheid. Dat is iets waar de kerk voortreffelijk werk levert. Afstompen van de geest om zo gelukkig – naïef – door het leven te kunnen lopen, dit is iets dat ik niet wens te doen. Ik wil, via de staat, zowel zekerheid (cf. sociale zekerheid, meldpunt voor niet-gelovigen,... ) als vrijheid (cf. een keuze krijgen om te keizen voor geloof,...) verschaffen. De zekerheid en de vrijheid moeten worden “aufgeheben” (cf. Hegel), op een hoger niveau worden verzoend.

Een laatste argument tegen de ontkerking is het volgende – dit moet gewoon scoren -: God heeft mij gestuurd en overdonderd met rede om Jullie deze boodschap te doen aanvaarden.

Bon, we weten wat we nu moeten doen, maar hoe draagt men best zijn boodschap uit? Het antwoord ligt wederom in het “leren”, wie is er in geslaagd om zijn boodschap naar buiten te brengen en een relatief grote achterban achter zich te krijgen? Het Vlaams Belang! Neen, ik ben het zeker niet eens met al hun stellingen, verre van, maar hun propaganda techniek is op zijn minst bewonderenswaardig te noemen.

Sloganpolitiek, dat slaagt aan. Korte, maar krachtige, uitspraken waar men zich snel in terug kan vinden. Posters met een onschuldig katholiek kind op met de betiteling “Haben wir dass nicht gewusst?”, “Mama, ik wil niet.”. Dat slaagt aan. Ik geef toe, dit komt gevaarlijk in de buurt van een totalitair terreur regime, en dat is niet wat we willen. Men kan beter, zoals men nu doet bij roken, informatie filmpjes uitzenden met de titels “Niet-geloven, geen schande.”. Dit zal minder controverse uitlokken, maar zal zijn doel niet missen.

Vermijd ook negatieve woorden bv. atheïst. Noem jezelf geen atheïst als je over de juistheid van een geloof wilt discussieren, men neemt je niet serieus, en gelijk hebben ze. Een atheïst verwerpt het bestaan van god en als men de mogelijkheid niet openlaat is de discussie zinloos. Noem jezelf vrijzinnig of vrijdenkend zo laat je ruimte voor interpretatie, een vrijzinnige kan immers ook een deïst zijn.

Blijf de boodschap herhalen, herhalen doet inprenten, door jong te beginnen start je een netwerk die de boodschap voor jou zal blijven herhalen. Dit is tevens het punt waarom het Katholiek onderwijs zeer moeizaam gaat omgevormd raken. Christenen weten dit ook, ze weten best dat eens ze hun indoctrinatiemachines opgeven, het desastreuze gevolgen zal kennen, maar als god écht bestaat hoeven ze toch niks te vrezen?

Ok, we weten wat en we weten hoe. Revolutie! Revolutie! Revolutie? Neen, het tempo moet traag maar zeker zijn. Een snelle omwenteling zal gewoon zorgen voor een snelle afbraak – net als de Franse revolutie, de USSR, … -, waar men moet naar streven zijn overwinningen met mondjesmaat, net zoals bij de uitbreiding van het stemrecht.

Een snelle twist heeft ook geen zin, wat voor nut heeft het om de 60+'ers de laatste dagen van hun leven duidelijk maken dat ze hun leven in leugens geleefd hebben? Ik ben voor ‘the greatest happiness for the greatest number” (cf. Bentham) en dit kan men enkel bereiken als men traag opbouwt. Het mag dus niet gezien worden als iets negatief, maar als een positieve omwenteling, een omwenteling naar een herwonnen geestelijke zelfstandigheid.

dinsdag, mei 23, 2006

Waarom niet geloven

Waarom wel? Het creëert sociale binding en geeft antwoorden op existentiële vragen, het verschaft zekerheid - voor de onzekeren -, maar tegelijkertijd stigmatiseert het een volk, neemt het nuance en eigen invulling weg.

Ik betwist niet dat geloof een positieve uitkomst kan hebben. Als iedereen dezelfde religie zou volgen zou er geen probleem zijn, men weet immers niet van verschil en ervaart de realiteit waar ze in terechtkomen als reëel (cf. leertheoritici). Doch is religie, zijnde in relatie met god, geen noodzakelijke voorwaarde, als iedereen een gelijke levensvisie zou volgen zou er ook geen twist zijn aangezien deze ook zekerheid verschaft. Het draait dus niet zozeer om gelijk te hebben, wel om gelijkdenkend te zijn.

Zou er geen probleem zijn? Misschien moet ik het beter formuleren: het probleem zou zich niet stellen, maar het zou er wel zijn. De baat - zekerheid - van het geloof overtreft de kost - het aardse verwerpen bij de christenen, creativiteit afstompen bij de communisten, vrouwen onderdrukken bij de islam, overdreven verdraagzaamheid bij de socialisten,... - niet.

Men zou moeten streven naar een eigen moraal, een eigenheid om ipv "Ik ben een katholiek, maar ik tolereer - wat niet hetzelfde is als akkoord gaan - jouw visie ook.", "Ik ben een mens, aanvaard mij." te kunnen zeggen. Niet het meerderwaardig achten van de eigen visie - want hun god is de echte -, maar het streven naar de gelijkheid - dus ook de gelijkheid om niet akkoord te gaan - tussen mensen.

Men zegt me dan "maar de waarde komen toch van de kerk? En daarom moeten we een god hebben”. Is dat zo? Is dat echt zo? Ik geloof daar niet in en nog minder geloof ik in het blind binden aan deze waarden. Ok, "eer je vader en je moeder" is iets dat men zou moeten respecteren, maar wat als je vader je onterecht slaagt? Het 5de gebod, "Dood niet pleeg geen ergernis", is er ook een die we zeker zouden moeten respecteren, maar is het niet hypocriet om dit uit te dragen als men zelf een bloeddorstig verleden (cf. kruistochten) heeft?

Wat écht verwerpelijk is is het standpunt van de kerk in verband met homo's, dat is ook een waarde, maar een verkeerde. Net zoals hun standpunt ivm euthanasie, dat men zelf geen voorstander is van euthanasie kan ik begrijpen, maar dat men daarom de mogelijkheid van een andere wil afnemen gaat te ver.

maandag, mei 22, 2006

Egoïsme is alles

En alles is egoïsme. Alles vloeit voort uit egoïsme en altruïsme is er de hoogste vorm van.

Egoïsme betekent dat men het eigenbelang voortdurend nastreeft. De balans, iets doen of niet doen, zal altijd positief zijn. Zelfs wanneer dit 'iets doen', bv. een moord, slecht is dan nog kiest men ervoor omdat het 'niet doen' ergere gevolgen heeft, bv. zelf vermoord door bendeleiders - Het voorbeeld kan men ook omdraaien nl. als men zijn eigen dood lager inschat als de dood van een ander, dan is dit nog steeds egoïsme.

Er zijn uiteraard gradaties in het egoïstische gedrag, maar zelf als men iets voor iemand doet, dan gebeurd dit uit egoïsme, men doet dit enkel omdat men er een beter gevoel bij krijgt, anders doet men dit niet. Het altruïstische gedrag doet zich dus voor omdat men impliciet zegt: "kijk naar mij, ik help, aanbid mij.". Men kan altruïsme dus zien als een sterke vorm van egoïsme.

Egoïsme mag dus ook niet, steeds, negatief geëvalueerd worden. Egoïsme draait immers rond perceptie en hoewel het slecht kan uitdraaien (cf. spijt over een daad hebben betekent dat men eigenlijk niet egoïstisch gehandeld heeft, maar toendertijd wel dacht egoïstisch te handelen - maar het feit dat men spijt heeft is wederom egoïstisch omdat men spijt heeft dat men niks beter, voor zichzelf, heeft bekomen.), wordt het vaak correct ingeschat.

Bij deze is het altruïsme dood, lang leve het altruïsme.

donderdag, mei 18, 2006

Homo

Naar aanleiding van de campagne "vuile hetero's", wil ik toch nog eens duidelijk maken waarom homo-zijn in onze cultuur als verwerpelijk wordt aanzien. De grondslag ligt - door het systematisch aanzette tot haat - in het christendom, maar men kan gerust stellen dat alle grote godsdiensten hier weigerachtig tegenover staan.

Lange tijd waren er doodstraffen (!) op hetgeen men als sodomie bestempelt. Sodomie is een term die gebruikt wordt voor verboden seksuele contacten en is afgeleid van het stadje Sodom - zoals beschreven in de genesis - waar het normaal was dat mannen met elkaar seks hadden. In de bijbel wordt homoseksualiteit herhaaldelijk afgekeurd - bij wijze van voorbeeld: "Je mag niet het bed delen met een man zoals met een vrouw, dat is gruwelijk." (cf. Leviticus 18:22) - en ook nu blijft men deze teneur aanhouden (cf. Ratzinger met zijn anti-homo richtlijn).

Wat is er zondig? Men moet een onderscheid maken tussen homo-in-theorie en homo-in-praktijk. In theorie mag men homo zijn, aangezien liefde niet wordt afgewezen, maar vanaf men deze liefde, die de vriendschap overstijgt, uit dan wordt het zondig. Seks is dus al helemaal uit den boze. God - met hoofdletter omdat het in het begin van de zin staat, de 'nieuwe' spelling wijst erop dat god met een kleine letter moet worden geschreven - heeft de mens geschapen als man en vrouw en dus mag men enkel in die vorm de seksualiteit bedrijven - de vraag stelt waarom god dan sommige dieren als homo (of holebi) heeft geschapen.

Hoe vermengt men liefde met haat? Door hypocriet te zijn. Men aanvaardt de homo niet, maar doet hem geloven dat hij kan (en moet) veranderen, men zegt "Dit is niet wat god van u verlangt, wij kunnen u helpen, kom nog meer." (cf. Opus Dei). God heeft u tot homo gemaakt om u geloof te testen, blijf jij trouw? Er is echter een - sufisme-achtig - alternatief, ascese - een gruwelijke vorm van zelfvervreemding. Een overtuigd gelovige seksueel-actieve homo kan dus ook niets anders als hypocriet zijn.

Dat het vaticaan zelf een clubje van homo’s bevat gaat er vaak niet goed in bij de mensen, maar dit is pure realiteit, een objectief feit – om van een pleonasme te spreken. Maar waarom verwerpt men dan nog steeds deze thematiek?

Waarom deze angst voor het homo-zijn? Hoe meer homo's, hoe meer vrouwen voor de hetero's? Hoe meer zelfontdekking, hoe meer vreugde? Fantastisch toch? Dit past niet in het expansionisme van het geloof: homo's maken geen kinderen, geen kinderen brengen geen potentiële gelovigen voort en dit leidt tot een ondergang - of elke andere afgezwakte vorm ervan - van de kerk.

Men verwerpt het niet omdat het zondig is – want met de juiste interpretatietwist kan je van iets slecht iets goed maken en van iets fout iets juist bv. “Je mag je bed dan niet delen zoals met een vrouw” zou je kunnen interpreteren dat men met vrouwen geen anale seks mag bedrijven, dat dit een uitsluitend mannelijke aangelegenheid is -, maar men verwerpt het uit angst om hun hegemonie kwijt te raken. Men geeft geen fuck om je innerlijke ziel, maar men zorgt wel dat je angstig blijft en dat je vooral niet gaat inzien dat er ook een derde weg is.

maandag, mei 15, 2006

Familie

Drie keer per jaar komt onze familie - nonkels, tantes, neven, nichten,... -, gedwongen, samen. Dan is iedereen, schijnbaar, gelukkig. Aan tafel wordt er gebabbeld over de laatste successen in de carrière (lees: assistent tandarts, poetsvrouw) en over de kinderen die hun uiterste best op school gedaan hebben, een pluim.

Ik kom altijd, expres, te laat zodat ik toch die 20 minuten minder moet faken. Het verbaast me steeds hoe graag ze me zien doch me niet kennen - ik geef ze dan ook geen kans. Maar ja "Het is familie." en daar moet ik dan maar blij mee zijn. Waarom moet ik daar vrede mee vinden? Waar ligt de link? In het bloed? So what.

zondag, mei 14, 2006

Geestesziek

Onlangs heb ik "Geloven is belachelijk, zeggen ze" gelezen, het beeld dat die man bij me opriep was het volgende: "sprekend met god, luisterend naar god, doen wat god voor hem gepland heeft en tot rust komen."

Dit is een beeld dat voor veel geloven reëel is. Men gaat regelmatig naar de kerk, nederig knielt men voor het altaar en in alle rust spreekt men tot god. Waarover bid men? Men bid over indrukken die men ontvangt in zijn leven, aangename en onaangename, die men een plaats wilt geven.

Men probeert dus een zekere druk, die men niet kan plaatsen, te ontlasten. Hebben we hierboven geen neurose omschreven? Een chronische zelfs...

Wat is de neurose die ik bedoel? De neurose is een gevolg van een te grote levenslast, men kan de prikkels niet verwerken en zoekt een uitweg. Zoals wikipedia het omschrijft is het opvallend dat men "daarbij vaak op een symbolische manier om aandacht gaat vragen dat door de omgeving als onecht en aanstellerig wordt ervaren."

Hoe kan men helpen? Niet door ze met rede te overhalen want "Dit heeft echter geen enkele zin. Deze wijze van benaderen zal hen nog meer in een isolement drukken.". Men moet proberen hun handelen te verminderen, door god niet overal bij te betrekken. Dit zal echter niet volledig lukken, maar het proberen op zich is voor hen al vaak een hele opgave. Het verbieden is onjuist, men geeft het gevoel dat de omgeving niets van hen begrijpt en dan onstaat er angst.

"Psychiatrie" van Prof Jannes (UGent) vult aan: gestoord contact - gestoord tov andere godsdiensten? -, eenzaamheidsgevoel - alleen met god? -, schuldgevoelens - schuld wanneer men god’s regels niet volgt? -, overdreven fantasieën - geloven in god? -, niet kunnen kiezen - geloven of niet? -, negeren van ambivalente gevoelens - zijn fout niet inzien? -, problemen met uitleven in sociaal leven - een masker dragen? - en het lichaam als bron van wantrouwen beschouwen - alles wat aards is, is verwerpelijk en de redding ligt in het hiernamaals.

Raar hoe iemand die tot god bid gelovig is en iemand die met vreemde wezens spreekt geestesziek is.

donderdag, mei 11, 2006

De bijbel

De bijbel is historisch niet correct, dat is duidelijk, maar doet dat ertoe?

Laten we beginnen bij het begin, de historiciteit. Buiten het feit dat het Christendom een afscheiding is van het jodendom (cf. Jezus was een jood, het oude testament hebben ze overgenomen,...) en kan bestempelt worden als een sekte - iets wat vele Christenen liever vergeten -, die in dezelfde god gelooft maar denkt dat de Joden op een bepaald punt van het juiste pad zijn afgedwaald, zijn er nog een paar andere "twijfelachtigheden", teveel om op te noemen doch een selectie.

Jezus was een nozem in zijn tijd, dat staat vast, en nozems werden niet gekruisigd, maar gestenigd. De gekruisigden in die tijd waren grote namen om een voorbeeld te stellen en dat is in ieder geval niet toe te schrijven aan Jezus. Laten we toch uitgaan van de kruisiging. Elke (goedgekeurde) apostel heeft zo zijn eigen verhaal betreffende de opstanding, waar Jezus volgens Johannes aan 5 mensen verschijnt, verschijnt hij volgens Markus aan 3 personen, bizar.

Laten we even afstand doen van de inhoud en het situeren in de tijd. Jezus is gestorven rond zijn 30ste, dus 30 na Christus of 1814 voor Nietzsche, het nieuwe testament is dus te situeren tussen 0 en 30 na Christus. Dit zou betekenen, om betrouwbaar te zijn, dat de evangelies ook rond (en in) die periode geschreven zouden moeten zijn, niets is echter minder waar. De evangelies dateren tussen de jaren 70 (cf. het evangelie volgens Mattheus aka het jongste en het minst verbloemt) en 110 (cf. het evangelie volgens Johannes aka het oudste en meest antisemitisch) na Christus.

Een tijdspannen van, minstens, 40 jaar tussen Jezus' dood en het eerste (erkende) evangelie. Stel jezelf de vraag, hoe betrouwbaar kan dit zijn? Werk desnoods deductief, probeer zelf een opstel te maken van een 100pg's over iets dat 40 jaar geleden in je leven is gebeurt. Dat brengt ons bij het volgende, de leeftijd van de apostels.

De mensen leefden in die tijd nog niet zo lang - begin vorige eeuw (1901) was de levensverwachting 49 jaar (en nog lager rond het jaar 1) -. Wederom deductief te werk gaande kan men vragen stellen of deze evangelies uit eigen perspectief verteld zijn. Een rekensom: 12 jaar (kindertijd, leren redeneren,...) + 30 jaar (Jezus' leven) + 40 jaar (tijd tussen Jezus' leven en het schrift) = 82 jaar. De jongste apostel zou een 80 jaar moeten zijn, onwaarschijnlijk met een laag betaalde job als tolenaar, de oudste zou 120 jaar moeten zijn, dat is onmogelijk zelfs voor onze tijd.

Ok, de bijbel is historisch niet correct, dat is nu wel duidelijk, maar doet het ertoe? Ja en nee.

Nee. Als men de bijbel gebruikt als richtlijn om goed van kwaad en juist van fout te onderscheiden dan is deze bruikbaar, men moet echter begrijpen dat dit niet dé waarheid is maar een richtlijn geschreven in een tijdsgeest van 2000 jaar geleden, niet aangepast aan onze hedendaagse ontwikkeling, maar daarom niet minder bruikbaar.

Ja. Zodra men deze feiten als historisch, en dus correct, gaat voordoen betreedt men een verkeerd pad. Men sluit zich op in een kamer, men draagt oogkleppen, men kijkt naar nederig naar beneden (en niet trots omhoog), men vergooid het aardse - en is dus geen hedonist - hopend op een heerlijk hiernamaals - dat nooit gaat komen - en men vergeet te genieten van deze momenten.

dinsdag, mei 09, 2006

Reactie op reacties "Rokers, beware"

Ik was verbaasd, zelfs kwaad, toen ik de reacties las op de column "Rokers, beware". Ze weten dat ze mijn vrijheid afnemen en toch doen ze het, "We kunnen niet stoppen, dat is te moeilijk.". Wel jullie hebben tenminste een keuze, ik (nog) niet, maar vroeg of laat is het mijn toer.

Men stelde dat rokers niet egoïstisch zijn. Rokers niet egoïstisch? Roken is per definitie egoïstisch! Jij steekt een sigaret op omdat jij het lekker vindt, zonder rekening te houden met een ander zijn gezondheid (aldus getuigt de stijgende hoeveelheid rokers desondanks de "roken is dodelijk"-campagne op de sigaretten pakjes).

Schaam jullie om een scheef argument recht te proberen trekken, maar ja wat recht voor jullie is is krom voor mij en wat mij recht lijkt is voor jullie krom. Dit is wederom een bewijs van jullie "ik kruip in mijn schelp"-denken. Gevoed door de verslaving, verblind door de doodstok.

De argumenten die gebruikt worden vallen dan ook naast de kwestie. Men probeert roken goed te praten door een grotere luchtvuiler aan te halen, dat is net als een wurging te justificeren door massamoordenaars erbij te betrekken.

Er wordt ook verweten dat anti-rokers vaak ex-rokers zouden zijn. Wel tot mijn grote spijt ben ik ook nog steeds een roker en dit al heel men leven lang. Ik heb zelf nog nooit een sigaret opgestoken noch een pakje gekocht, maar ik ben gedwongen te roken door de andere die dit wel doen.

Twee argumenten bleven echter wel staande. Het eerste, nl. dat de rokers geen afkickcentra hebben, lijkt mij terecht, daar moet zeker werk van gemaakt worden. Mensen hebben recht op een deftige begeleiding om van deze ziekte af te raken. Het tweede, dat de rokers meer belastingen betalen, is ook correct, daar heb je me, maar weet je wat? Ik hoef jullie drugsgeld niet.


p.s. voor de geïnteresseerde staat 1 van mijn columns (vrijheid&gelijkheid) ook op http://www.geencommentaar.nl

maandag, mei 08, 2006

Op dieet

Een nieuwe vorm van zelfmoordterrorisme nl. de hongerstaking. Je gelijk afdwingen door te zeggen "als ik niet krijg wat ik wil, dan vermoord jij mij". De beste vorm van extreem handelen me dunkt, maar extreem is nooit goed - "Hungerstrike is the worst form of terrorisme except for all those others that have been tried." (cf. Winston Churchill) -.

Ze willen papieren, daar draait het om, maar de meerderheid heeft al eens een "nee" gekregen en proberen het nu met, passief, geweld af te dwingen. Terroristen! Dat zijn het. De eis naar Patrick Dewael is simpel: "papieren of ik sterf". Ze sterven door het niet handelen van Dewael, wat een druk, wat een eis, wat een waanzin.

Mijn tactiek zou vrij duidelijk zijn. Niet onderhandelen, zelfs niet als ze stoppen, met terroristen onderhandel je niet. Het signaal is duidelijk dat er iets moet veranderen maar daarom moeten deze illegalen - onwettigen - nog niet de gelegenheid krijgen om enige vorm van inspraakte te bekomen. Men kan veranderen zonder deze mensen erbij te betrekken.

Ik zou ze dan ook uitdagen, laat ze allemaal maar in hongerstaking gaan, "give it your best shot", dan zijn ze verzwakt en makkelijker uit te wijzen. Je hebt ze tevens allemaal op centrale - de kerken - plaatsen. Verschepen zoals ze naar hier gekomen zijn, conditioneren heet dat.

Is het niet cru om deze mensen te onderdrukken en af te voeren? Neen, als je toegeeft aan deze vorm zal het enkel nog herhaald worden. Stel dat we deze mensen legaliseren dan zou men een verkeerd signaal geven, "België, het land van belofte zonder eisen!", eens gelegaliseerd hebben ze recht op sociale zekerheid e.d. moest onze sociale zekerheid nu geld op overschot hebben had dit geen probleem geweest maar als daar nu nog eens 30.000 migranten bij gaan komen zal de afloop voor onze generatie niet echt rooskleurig zijn.

Ik ben pro-diversiteit, en dus zeker geen racist, maar als men door deze vorm van fraude zijn infantiel gelijk wil afdwingen, dan moet de leeuw (cf. Machiavelli) de bovenhand halen. Toon je klauwen en slaag dit gespuis weg. Niemand staat boven de wet, niemand.

dinsdag, mei 02, 2006

Over kinderen

Kinderen vormen de toekomst, slecht opgevoede kinderen leiden tot een slechte toekomst. Daarom is het een prioriteit om de opvoeding van een kind zo goed mogelijk te begeleiden.

Wie is er geschikt om een kind te hebben? Het antwoord is simpel: iedereen die ertoe in staat is het goed op te voeden. Wat is opvoeden... opvoeden is niet enkel zorgen dat het "overleeft" maar ook dat je het inhoud meegeeft. Die inhoud is terug te vinden in ouderlijk advies (ook na 18), klaarstomen voor de maatschappij (stimuleren tot een diploma e.d.), normen en waarden,... Elk goed functionerend persoon die dit kan volbrengen is mijns inziens gekwalificeerd om een kind te krijgen.

Moet er een evenwicht zijn van man en vrouw? Volgens mij niet, alleenstaanden of een holebikoppels kunnen net zo goed een kind opvoeden als heterokoppels, liever een hecht holebipaar als een gescheiden, vechtend, heterokoppel.

Wie mag geen kinderen hebben? Personen die, al dan niet gewild, mogelijk gevaar vormen voor het kind. Dit kwaad is niet enkel terug te vinden in verkeerde opvoeding, maar ook in het vervuilen van een kind. Concreter moet de bescherming van het kind gewaarborgd zijn.

Wie is er niet in staat om een goede opvoeding te geven? Mensen die geen mentaal evenwicht hebben, o.a. mentaal gehandicapten. Voed eerst jezelf op voor je aan een ander gaat boetseren. Bij een gehandicapte is niet enkel de kans op een gehandicapt kind groter, maar is de moeder (en/of vader) steeds afhankelijk van een derde om haar(/hem) bij te staan, een eeuwig kind die een baby wilt lijkt mij verre van ideaal. Ze, de mentaal onevenwichtige – wat geen synoniem is voor mentaal gehandicapte -, moeten een soort moral restraint kweken en inzien dat dit geen goede situatie is, desnoods moet het van buiten af opgelegd, en dus verboden, worden.

Ter bescherming van de gezondheid van het kind zou men roken, en drinken…, tijdens de zwangerschap moeten verbieden. Het kind moet de mogelijkheid krijgen om op leeftijd van 18 zijn moeder aan te klagen als deze zou gerookt hebben. Elke sigaret voor de moeder zijn er 10 voor het kind, het komt verzwakt, door een fout van de moeder, op de wereld. Niet enkel roken schaadt de gezondheid maar ook een verkeerd voedselpatroon,... wederom is een code moral het uitgangspunt.

Laat ons niet vergeten dat een kind ter wereld zetten een uiterst egoïstische daad is - het kind heeft er niet om gevraagd - en daarom is het onze taak om zijn (of haar) leven zo aangenaam mogelijk te maken. Geef het een warm klimaat om in op te voeden en onze toekomst zal er stukken beter uitzien.

 

"It ain't necessarily things I believe, it's just stuff I think about." (cf. Rodney Carrington)