maandag, mei 15, 2006

Familie

Drie keer per jaar komt onze familie - nonkels, tantes, neven, nichten,... -, gedwongen, samen. Dan is iedereen, schijnbaar, gelukkig. Aan tafel wordt er gebabbeld over de laatste successen in de carrière (lees: assistent tandarts, poetsvrouw) en over de kinderen die hun uiterste best op school gedaan hebben, een pluim.

Ik kom altijd, expres, te laat zodat ik toch die 20 minuten minder moet faken. Het verbaast me steeds hoe graag ze me zien doch me niet kennen - ik geef ze dan ook geen kans. Maar ja "Het is familie." en daar moet ik dan maar blij mee zijn. Waarom moet ik daar vrede mee vinden? Waar ligt de link? In het bloed? So what.

 

"It ain't necessarily things I believe, it's just stuff I think about." (cf. Rodney Carrington)